Κάποια στιγμή θά 'πρεπε ίσως,

χωρίς να θέλω να θίξω τον κύριο Μαρσώ,

να σταματήσουμε τούτη τη γελοία παντομίμα,

να καθαρίσουμε τα μούτρα μας απ' τις μπογιές

να ξεκολλήσουμε από πάνω μας το μαύρο ρούχο

και να σταθούμε γυμνοί ο ένας απέναντι στον άλλον,

να θαυμάσουμε τις γραμμές και τις καμπύλες των κορμιών μας,

και, επιτέλους, ν' ανοίξουμε το στόμα μας και να μιλήσουμε

για όλα αυτά που τόσο καιρό κρύβαμε

με σπασμωδικές κινήσεις και αστείες γκριμάτσες.