Τι θέλεις να μας πεις τώρα δηλαδή

ντε και καλά απρόσιτος μέσα στη μοναξιά σου,

χλωμοπρόσωπος σνομπ στον άδειο σου πύργο

το θάνατο να έχεις για μπάτλερ.

Υφάκι δήθεν λυπημένο και θλιμμένο

μάσκα για να κρύβει τα δόντια του βρυκόλακα.

Απόμακρος και σκληρός αναλογίζεσαι

τον αβάσταχτο πόνο της ύπαρξης.

Και κάθεσαι κι απολαμβάνεις την θλιμμένη σου φατσούλα στον καθρέφτη

τον πόνο της ψυχής σου κρασί τον κάνεις και μεθάς μονάχος

κι αν κάποια στιγμή χαρά μεγάλη σ' εύρει, πανικόβλητος

από μόνος σου όλα τα χαλάς, ψάχνοντας την ηδονή του πόνου,

ξανά και ξανά ώσπου στο τέλος ψυχή δε σου 'χει μείνει πια

στους συνανθρώπους σου να δώσεις για να τους γλυκάνεις.