Ώστε περπάτησες μέχρι το παράθυρο

και κοίταξες τον έξω κόσμο.

Ώστε δεν είχες πολύ καιρό τώρα σκεφτεί

τι υπήρχε έξω απ' τους τοίχους.

Τους ήχους, τις κραυγές και τις φωνές,

προπάντων αυτές,

όλα τα θεωρούσες της φαντασίας παιχνίδια,

αποκυήματα παιχνιδιάρικου μυαλού.

Μα τι θα κάνεις τώρα μικρέ μου θεατρίνε;

Πώς θα τολμήσεις ν' αλλάξεις τις πυτζάμες σου

μ' αυτά τα άγρια, αγκυλωτά, ζεστά ρούχα

και τις παντόφλες με βαριές αρβύλες;

Θυμάσαι αμυδρά τότε, που στο όριο της συνείδησης

βρήκες μια πόρτα και χάθηκες 'δω μέσα.

Μισοανεπτυγμένο έμβρυο που μόλις σερνόταν.

Μα δεν μπορείς πια να κλείνεις ρωγμές που μπάζουν κρύο,

και στο σπασμένο τζάμι το χαρτί μούλιασε και πέφτει.

Πότε λοιπόν θα ξεκινήσεις;