Μοιραία επτάλεπτα απομένουν

σαν κηλίδες αίματος στο πάτωμα

να μου θυμίζουν την ελπίδα

πως η εποχή της αναστολής του θανάτου

δεν πέρασε για πάντα.

Μοιραία επτάλεπτα, απλωμένα ξανά

ελεύθερα, χωρίς την πίεση της ένωσης,

να σέρνονται νωχελικά μέσα στη μέρα μου

σαν τεράστιες αμοιβάδες του χρόνου

που κανένας δεν τις απειλεί.

Μοιραία επτάλεπτα, πότε ξανά

θ' αναδυθεί από τα βάθη του χρόνου

η αναπόφευκτη ασημαντότητά σας,

αναστέλλοντας για πάντα την στιγμή του θανάτου,

χαρίζοντάς μου την αιωνιότητα;