Τεντώνεται απεγνωσμένα το φιδίσιο κεφάλι

το δαιμόνιο της διαφοράς προσπαθώντας να ξορκίσει

προσαρμογή κι εξέλιξη, αποδοχή της εποχής

και εκτόνωση των εντάσεων.

Τι συμφορά!

... ένα κομμάτι αγκαθωτό συρματόπλεγμα τυλιγμένο γύρω από τους γυμνούς γοφούς της σαν καουμπόικη ζώνη...

... σπρωγμένος απ' την ανθρώπινη ασθένεια σ' ένα δρόμο που αρνούμαι να καταλάβω, δεν θέλω να σταματήσω να περπατάω με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, αλλά φοβάμαι ένα σωρό πράγματα...