Αναπνέω τον αέρα που μπαίνει

από το παράθυρο,

έχει το χρώμα των λουλουδιών

και το άρωμα του ήλιου που δύει.

Τα πάντα λουσμένα σε κόκκινο φως

ο ήλιος κουβαλάει στο φως του τους αιώνες

καθησυχαστικά με χαϊδεύει, μ' εξαφανίζει

τόσο ασήμαντος που ηρεμώ επιτέλους.

Τα σπίτια κι οι δρόμοι μια λεπτή φλούδα,

εξαϋλώνονται μαζί με τα ρούχα μου,

η γη κι ο ουρανός στοργικά με αγκαλιάζουν,

η Μέρα και η Νύχτα στα μάτια με κοιτάζουν.

Με μάτια ορθάνοιχτα μες στη ζωή πετάω

σπρωγμένος από αρχέγονες δυνάμεις.

Έτσι πονάω, έτσι αγαπάω.