Φωνή ζώου που πεθαίνει

αντηχεί μεσ' στο μυαλό μου.

Το σώμα μου πέφτει βαρύ χωρίς ζωή

τυλίγεται σε σκόνη.

Αναζητώ χωρίς ντροπή τη ζωογόνο δύναμη

σ' ερήμους των ανθρώπων,

ένα φλεγόμενο κουφάρι που βαδίζει

το νερό της ζωής ψάχνω να βρώ.

Την αρχέγονη μαγεία των σωμάτων,

την μυρωδιά της ομορφιάς,

γλυκειά, βαρειά,

να με λυτρώσει απ' την ασχήμια.

Θυμάμαι τον θρύλο των Αθανάτων, να ενωθώ μαζί τους λαχταράω μια αφή στο δέρμα μου, ένας ήλιος μέσα στο κεφάλι μου.