Υποψία αγάπης σαν ακτίνα του ήλιου που δύει,

τρυπώνει για λίγα λεπτά απ' τα κλειστά πατζούρια

και χάνεται πριν προλάβεις να την γευτείς

πάνω στο δέρμα σου.

Μένω πάλι λουσμένος στο τεχνητό φως της λάμπας.

Η καθημερινότητά μου,

μια λεπτή κρύα κρούστα πάνω σε λίμνη λάβας.

Χρόνια τώρα προσπαθώ να γεννηθώ.

Έχω μείνει, γερασμένο έμβρυο στην κοιλιά

μιας πεθαμένης μάνας.

Αναρωτιέμαι μήπως τελικά

η περιβόητη πραγματικότητά σας

είναι απλώς μια φήμη.