Κίτρινοι πτεροδάκτυλοι με τσακισμένα τα φτερά

κλαίνε και οδύρονται γύρω στη σωρό

του σκληροπυρηνικού απέθαντου ηγέτη τους

δίπλα στου βάλτου τα άρρωστα νερά.

Μέσα σε πράσινες ομίχλες αναδύονται φαντάσματα

αρχαίων θεοτήτων, ξεχασμένων, ονειρεμένων

θύματα ξεχαρβαλωμένων

θεσμών και ιδεών, του παρελθόντος πλάσματα.

Την αμαρτία των ανθρώπων καταριούνται

το μισητό το γένος, αχρεία, αιώνια καταδίκη

λίβελοι και κατάρες τραντάζουν τον αέρα

όταν του χρόνου την άρρωστη στιγμή θυμούνται.