Ανασαίνω ακόμα, προσπαθώ
ν' αναλωθώ, θυσία στον Μινώταυρο,
οι ρίζες μου πεθάνανε, ακολουθώ
το βήμα των προγόνων μου
γελοίο υποκατάστατο
των λαγώνων μου.
Ησυχία, τίποτα...
Ακούς; Είσαι εκεί;
Νοιώθω να μην υπάρχω...
Η ομορφιά της ανυπαρξίας;
Του βάλτου τα λασπόνερα κοιτώ
και συλλογίζομαι το τέλος του ανέμου,
κι εκστασιάζομαι...