Εν πλήρει συγχίσει διαβιώ

καθώς οι μέρες περνούν παραπατώντας.

Ρέουν οι εικόνες μέσα στο μυαλό μου

αλλοιωμένες, περίεργες και παραμορφωμένες,

καθώς οι ώρες στάζουν και κολλάνε

σαν αίμα απ΄ το μανίκι ενός νεκρού.

Σαν αργός παγετώνας που σπάζει

και γλυστράει στα πόδια του βουνού

γελούνε με τα λόγια του τρελλού.

Διαλύονται στον αέρα π΄ ανασαίνω

κι ο αέρας γίνεται πηχτός, βρωμάει,

και τίποτα δεν προχωράει.

Το σύμπαν μοιάζει να δειλιάζει και να βαριοπατάει

φοβούμενο το μέλλον του κενού

κι ανίκανο να προχωρήσει.

Η μέρα είναι σκούρα, σκοτεινή και παραστρατημένη.

Οι νύχτες, λευκές είναι, και σκληρές

καθώς το μαύρο, το κόκκινο και τ΄ άσπρο

δίνουν τροφή στα όνειρά μου.

Μούσα υστερική κι αλλοπαρμένη

στον τοίχο ακουμπά και με κοιτάζει,

ψυχή π΄ ουρλιάζει.