Υπάρχουν ωστόσο στιγμές φευγαλέες,

στιγμές φαντάσματα που αναδίδουν μια μυρωδιά,

πνιγηρή και συνάμα από γυναίκας σα να βγήκε αγκαλιά,

στιγμές τρομαχτικές κι αφόρητα ωραίες.

Σα να μυρίζω τη σκόνη συρταριού που χρόνια είχε ν΄ ανοίξει,

ή άμμο σε τάφο φαραώ που περιμένει αιώνια,

και πώς ξυπνάνε μέσα μου τ΄ αρχέγονα δαιμόνια,

και το μυαλό μου πολεμά λυσσώντας τον πόθο μου να πνίξει.

Υπάρχουν ωστόσο στιγμές μοναδικές,

στιγμές νεράιδες, που ήχους με γεμίζουν,

κι οι μυρωδιές του θηλυκού χυμού με πλημμυρίζουν,

και με τραβούν ουρλιάζοντας Μαινάδες μυστικές.

Και τότε εγώ παραλληρώ, τα υψηλά μου ιδανικά ξεχνώντας,

και το μυαλό μου σταματά να σκέφτεται κι αρχίζει το κορμί μου,

στον κόσμο τούτο τον παλιό, τον ζωντανό ξυπνώντας.