Όταν το ρολόι χτύπησε τρεις φορές,

ο ανθρωπάκος βγήκε στην σκηνή.

Οξυδερκής παρατηρητής της ζωής του

μέτρησε τους θεατές και ήταν μόνο ένας.

Δίνοντας παράσταση στον ίδιο του τον εαυτό

υποκρίνεται μέ τέλειο τρόπο τη ζωή του.

Χωρίς υποβολέα και χωρίς σκηνοθέτη,

αψεγάδιαστος καλλιτέχνης, ατόφιος θεατρίνος

χειροκροτεί ενθουσιασμένος την ηθοποιία του.

Ω, τι τέλεια συντετριμμένος που είναι

στις τραγικές σκηνές

και τι καλά που υποδύεται τον ευτυχή

όταν η μοίρα με δώρα τον σκεπάζει.

Μα πιο πολύ απ΄ όλα προσέχει το φινάλε.

Να είναι τραγικό, μα κι αισιόδοξο όσο πρέπει

ύμνος στην τέχνη του Θεάτρου.

Τα τελευταία αιώνια λόγια λέει,

με άψογη υποκριτική

κι αποχωρεί,

καθώς κλείνει η αυλαία του Θανάτου.

Χωρίς ανάσα χειροκροτεί

μοναδικός πιστός θεατής,

στιγμή προς στιγμή

της ζωής του.