Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου,

παρατηρώντας τις εναλλασσόμενες κόκκινες λάμψεις

κόκκινα φωτεινά σημάδια σε μαύρο φόντο,

παραλληρηματικά, ακατάσχετα,

μέσα σ΄ έναν κρύο αέρα,

μέσα σ΄ έναν πανικό, ζαλάδα,

υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν,

υπάρχουν πράγματα, υπάρχουν πράγματα,

δεν γίνεται τίποτα, εμπόδια και έλλειψη κινήτρων,

παράσιτα, ένα ραδιοφωνικό φύσημα,

γυρνάω τα κουμπιά, πατάω τα κουμπιά,

έχω κάτι να κάνω, μα δεν θα το κάνω,

όλα αυτά που έχουν γίνει, έχουν μείνει,

ακίνητα ερείπια σ΄ έναν παγωμένο κόσμο,

μηχανικές κινήσεις με την ίδια ενέργεια

που κινεί τα ζόμπι, αυτόματα κι αμφιβολίες,

αν μόνο πειθόμουνα για την ύπαρξη κάποιας αιτίας,

περ΄ απ΄ την νάρκωση και την λήθη,

αναστάτωση σε γυάλινη μπουκάλα,

ένας δεινόσαυρος μπήκε στο δωμάτιό μου,

κινείται αργά, υπνωτιστικά,

κάποια στιγμή σταματάει, υψώνει τα μάτια του στον ουρανό,

βγάζει μια βραχνή κραυγή, επίκληση,

σε θεό αρχαίο και ξαναρχίζει την μάταιη πορεία του,

ο ουρανός σωριάζεται καταλήγοντας ένα μικρό βουναλάκι από σκόνη

χαμένος μες στις αυταπάτες θροϊζει, ο μικρός μου δεινόσαυρος

ανακατεύει την σκόνη με τα πόδια του κοιτάζοντας κάτω

μ΄ ένα θλιμμένο βλέμμα, τι μπορεί πια να περιμένει,

οι πάνθηρες δεν θά ΄ρθουν σήμερα, χαθήκανε στο δρόμο,

κάπου μεταξύ Ατλαντίδας και Μέσης Γης,

η πραγματικότητα είναι μια μικρή μπάλα που χωράει στην χούφτα μου,

τα υπόλοιπα άφησαν την τελευταία τους πνοή μερικούς αιώνες πριν,

ο γκρίζος μάγος τραγουδάει μέσα στ΄ αυτί μου τραγούδια της στάχτης.