Το δίλλημα του τρεξίματος ή του κεριού

εμφανίζεται καίριο σε κάθε εποχή.

Η απουσία επιλογής είναι αυτή που καθορίζει

την ανάσταση της κάθε γενιάς.

Ανατρέποντας την δεδομένη κυριαρχία

ενός άτρωτου, απέθαντου στοιχειού,

καταφέρνουμε να διαιωνίσουμε

την αμφιβολία της ίδιας μας της ύπαρξης.

Διαλύοντας το δίλλημα σε καλό ή κακό

αναπτύσουμε ασθμαίνοντας

τα σαθρά θεμέλια ενός τρομερού παιχνιδιού

που ανεβαίνει τρίζοντας στους κίονες

της κακομοιριασμένης γενεαλογικής ιδεολογίας

που σέρνεται σαν την κατάρα των Ώσερ πίσω μας.

Ω! Ολύμπιοι θεοί και υποχθόνιοι δαίμονες,

την τρομερή μοίρα του ανθρωπίνου γένους τραγουδήστε.

Δώστε ρυθμό και μελωδία στη θλιβερή μας υπόσταση.

Κραδαίνοντας το άσπιλο σπαθί της Αμαρτίας

βαδίζω στον Μακρύ Ανατολικό Δρόμο.

Αγέρηδες και θύελλες μου κάνουν συντροφιά

καθώς το τρέμον πόδι μας βυθίζεται

βαθιά μέσα στην λάσπη

του μοναχικού μονοπατιού της διτροπίας.

Των αλυσίδων της ψυχής μας δέσμιοι

στη θάλασσα των Σαργασών

σε καράβι μαγικό αρμενίζουμε.

Και ψάχνουμε,

τη γη ή το ποτάμι.